de wereld volgens guyterelli

*******(copyright:loekkok.nl)!!!!

Eerst Parijs zien dan sterven.

Met het oog op de paar keer dat ik als zwerver Gerrit haast vermoord ben met kermis,

dacht ik, dat dan eerst maar eens te doen.

Rob Braan en Tiny Steur wilden wel mee en ook mijn vrouw (shit wat klinkt dat oud)

zag een weekendje romantiek zonder schreeuwende en poepende kinderen wel zitten.

Alors et vite a Paris . ‘s Avonds per direct naar Le Marais want dit scheen helemaal

‘the place to be' te zijn.

In een leuk Mexicaans restaurant leek het Rob en mij wel lekker om een frisse Margarita te nemen. En nog één, nog één, nog één, nag ientje dan, lest erop, allerlest erop, allerallerlest erop. Ja, toen voelde ik al wat en moest de avond nog beginnen. Die slechte vrouwen maakten onmiddellijk misbruik van de situatie en zeiden dat ze een leuke bar hadden gezien.

Eenmaal binnen viel het ons op dat er alleen maar mannen in die bar zaten.

Toen ik iets hards tegen mijn billen voelde keek ik om in de hoop dat het Rob was met zijn telefoon in zijn zak. De waarheid was echter een stuk wreder. Het was een kruising

tussen T-bag (prison break) en Freddy Mercury.

Hij haalde zijn wit uitgeslagen tong langs zijn tanden en liet dit volgen door een knipoog.

In pure doodsangst vluchtte ik de wc in de trap af.

Helaas pinda aars…….. het was geen wc. Het was de darkroom.

Bijna uitglijdend over een ‘frisch gespritzt' stukje mannelijk vocht rende ik naar boven en linea rect(um) de zaak uit. Mijn vakantiegenoten die mij eerder al een ritje in het treintje

(vindt ie leuk) bij Montmartre ontzegden waren hun leven heel even niet zeker.

Zat ik toch bijna in een ander ‘treintje'.

Maar ik vermande mijzelf want er was beloofd dat ik nog mocht zingen in de Karaokebar

(als ik maar op een podium kan staan). Bij de Karaokebar aangekomen klonk het alsof

er drie Engelse pubermeiden anaal genomen werden door paarden.

Het krijsende geluid ontnam zelfs mij de zin om nog op datzelfde podium te gaan staan.

In het aangrenzende café kwam ik even op adem met een chagrijnige in zichzelf lullende ober

(zo zie ik Fransen het liefst, als ze zichzelf zijn). Het bestelde medium biertje bleek

de behangemmer van Jan Tachtig te zijn en al gauw bereikte ik het niveau van Pie…(

(oh nee die moet nog wat tegelen in mijn kelder) laten wij zeggen; Dirk Potje.

De thuiskomst is mij geheel onbekend, maar de lichamelijke en geestelijke kater de volgende morgen, kwamen daarentegen weer zeer bekend over.

Nou verder was Parijs weer top en de cd van de 3 J'S word ik nou helemaal gek van.

Ik word wakker met de zin ‘buiten waait de wind' in mijn hoofd en ga er ook weer mee slapen.

Jan Dulles nog even ge-smst of hier een kuur voor is, maar ik moet er maar mee leren leven.

Zelf is hij ook gek geworden van die teksten dus nu ik maar weer even een maandje.

Nou heren en enkele dame misschien wel tot de volgende keer, maar niet voordat wij gekeken hebben naar:

Oh ja, deze link is voor iedereen die Police Academy 1 heeft gezien.

http://www.paulis-blue-oyster-bar.de/

na 2 margarita's

na 6 margarita's