de wereld volgens guyterelli

*******(copyright:loekkok.nl)!!!!

Wanneer mijn dochter mij op woensdagochtend evenals die andere 6 dagen van de week om 6 uur wakker maakt voel ik mezelf licht euforisch.

Zo'n gevoel dat mannen hebben op de dag van een WK-finale en dat vrouwen hebben

tijdens de doldwaze dagen van de Bijenkorf.

Kortstondig vraag ik mij af waarom ik een lichte verharding in de onderbuik heb aangezien

ik al jaren geen ODOL meer heb.

Dan flitst het ineens door mijn niet gering aangemeten hersencellen: ik sta vandaag in de Nivo. Halverwege de trap neemt dit gevoel Evert Heisachtige proporties aan als ik me bedenk

dat ik misschien wel op de voorpagina sta.

Beneden aangekomen fantaseer ik verder dat ik heel, heel misschien wel mét foto op de voorkant van ons volksblad sta.

Nu hou ik het niet meer en een voortijdige en onvoorziene lozing der edele cellen is niet meer te voorkomen.

Wanneer de uren wegtikken dat ik gespannen naar de brievenbus zit te staren komt daar ineens de verlossende klik. Als een gevangenge die zijn tienjarige straf in een Turkse cel

(met een zwaar behaarde homofiele celgenoot van 2 meter hoog en een meter breed) heeft uitgezeten sprint ik naar de mat.

Daar ligt hij dan, de bijbel aller kranten, de Voetbal International onder de sportbladen: DE NIVO.

Omdat ik zelf niet durf te kijken vraag ik mijn dochter te kijken of papa

op de voorpagina van de krant staat.

Ze zegt dat Nick en Simon op een foto staan.

Een stroomstoot al ware ik Kees Tol (wanneer mag ik nou eens in je programma voor de nodige tv mediapunten?) die een hoofdrol in een grote Nederlandse filmproductie krijgt schoot door mijn pezige lichaam.

“Staat papa er ook op?”, vroeg ik bijna achter mijn adem. “Papa heeft een jasje aan”, zegt Luna. Mijn maag draaide om in mijn buik. Voorzichtig keek ik door de wimpers van mijn oog naar de krant. Dat ventje met die donkere bril die daar staat in een innige omhelzing met

de nieuwe rockhelden Nick en Simon, dat zou ik zo maar kunnen zijn.

Als een krijgsgevangene die dapper zijn ogen openhoudt bij zijn executie sla ik mijn ogen wijd open. Het volgende moment houdt zich in het midden tussen een ejaculatie na een jaar

geheelonthouding en het nieuws dat Goede Tijden er eindelijk mee gaat stoppen.

Als een dwaas ren ik door het huis. Na twee keer gestrompeld te zijn over speelgoed ren ik naar buurvrouw Sandra. ‘Kkkiiiijjjkk', breng ik stotterend uit. ‘Ik sta op de voorkant van de Nivo.' “Oh”, zegt ze schijnbaar niet geïnteresseerd, “Mijn vader staat elke week op de voorpagina van de Nivo.”

Met deze inspirerende woorden is meteen mijn nieuwe doel gesteld.

Tot volgende week als deze zak met botten met blauwe bril (vrij vertaald naar Ron Steur) hopelijk wéér op de voorpagina van de Nivo staat.

"denkbeeldige celgenoot in turkse gevangenis"

"jan smit wilde ook even met mij op de foto"